مناقشه دو سوی آتلانتیک

rsz_2018-05-08t222600z_887785306_rc1a64ab8310_rtrmadp_3_iran-nuclear

دونالد ترامپ با خروج از توافق هسته‌ای موقعیتی خاص در سیاست جهانی پدید آورده است. اروپا بعد از سال‌ها دوباره به این فکر افتاده است که از موضع کاملا موافق و همراه با ایالات متحده خارج شود و در اشتراکی کم سابقه، دست کم در سیاست  اعلامی با آمریکا مخالفت کند. اروپا تصمیم گرفته است برجام را حفظ کند و در موضعی هماهنگ به دنبال طراحی مکانیسم هایی است که ایران به‌رغم خروج آمریکا از برجام بتواند از منافع اقتصادی توافق هسته‌ای استفاده کند. شاید پیوندها و اشتراک منافع گسترده‌ای که دهه‌هاست محرک روابط راهبردی دو سوی آتلانتیک است چشم‌انداز موفقیت مکانیسم‌های اعلام شده از سوی اتحادیه اروپا را مبهم کند اما آنچه در این مقطع از روابط اروپا و آمریکا دارای اهمیت است نه مسائل اقتصادی بلکه میل اروپا به عرض اندام هرچند محدود در مقابل ابرقدرت آنسوی اقیانوس اطلس است. برجام میدانی است که اروپا با حفظ و حضور در آن به دنبال ایفای نقش در فردای سیاست بین‌الملل است. اروپایی‌ها همانگونه که رهبران قدرت‌های اتحادیه اروپا گفته‌اند در پی جنگ تجاری با آمریکا و ایستادگی در مقابل این کشور نیستند. اروپا رابطه راهبردی با ایالات متحده را قربانی هیچ موضوع دیگری نمی‌کند اما برای کشورهای اروپایی مهم است جلوه‌ای از سیاست مستقل از آمریکا را به جهانیان عرضه کند و برجام برای این هدف موقعیت مناسبی است.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *