خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود

62975_138

آخرین روزهای سال ۱۳۹۶ با بهت خبر استعفای دکتر نجفی، شهردار تهران همراه بود؛ خبری که اگرچه زمزمه‌های آن از همان اولین روزهای آغاز به کار نجفی در خیابان بهشت شنیده می‌شد اما همواره با تکذیب شهردار تهران و چهره‌های نزدیک به او و اعضای شورای شهر مواجه می‌شد.
نجفی که سابقه حضور در شورای شهر را در کارنامه خود داشت، با اجماع همه اعضای شورای شهر تهران بعد از قالیباف کلیددار شهرداری پایتخت شد و حضور او آغاز دور جدید از سیاست‌های شهری با تاکید بر شهروند محوری و ارتقای سطح زندگی در کلان شهری بود که به واسطه سیاست‌های انبساطی اگرچه پهنه‌ای بسیار وسیع‌تر از همه دوره‌های تاریخی را در دامنه البرز به خود اختصاص داده بود اما هر روز بیش از گذشته جایی برای یک زندگی کم‌‌دغدغه و سالم نشان می‌داد.
نجفی آمده بود تا شهر را بر مدار فرهنگ و شهروندانش مدیریت کند و در مقابل سیاست‌های توسعه‌گرایانه‌ای که این دو مفهوم را نادیده می‌گرفت مقاومت کند. بودجه سالانه‌ای که او به شورای شهر تهران ارائه کرد به‌طور خاص اولین سندی بودجه‌ای بود که حجمش نسبت به بودجه قبلی کاهش یافته بود و بیش از تکیه بر فروش تراکم، در جست‌وجوی درآمدهای پایدار شهری بود.
با همه اینها و با وجود اینکه در افق سیاست‌گذاری‌های شهری امیدهای تازه‌ای در حال دیده شدن بود اما استعفای نجفی شک بزرگی بود که نگرانی‌ها از گسست این سیاست‌ها را به وجود آورد. مهمترین دلیل برای نگرانی آن بود که بعد از ۱۲ سال که از مدیریت اصولگرایان بر نهادهای شهری گذشته بود و حالا سکان هدایت این نهادها در اختیار اصلاح‌طلبان قرار گرفته بود و با وجود اینکه اصلاح‌طلبان از قبل از تشکیل رسمی شورا بر سر انتخاب شهردار جدید تهران رای زنی‌های کافی و طولانی انجام داده بودند تا با انسجامی خلل‌ناپذیر وارد گود مدیریت شهری شوند اما با استعفای نجفی اولین مخاطره، تنزل احتمالی توان مدیریتی اصلاح‌طلبان در افکار عمومی و در نزد شهروندان بود. نگرانی که البته سابقه اتفاقات شورای شهر اول تهران و انحلال آن بعد از دوری طولانی از اختلاف نظرها و تعدد انتخاب شهرداران، توجیه کافی برای بروز این نگرانی را موجب می‌شد.
علتی که دکتر نجفی برای استعفای خود بر آن تاکید کرده بود، بروز بیماری جدیدی بود که باعث می‌شد پزشکان معالج بر لزوم دوری او از فضای کار و فعالیت تاکید کنند. علتی که البته از ظن و نظر برخی از اعضای شورای شهر علت تامه نبوده و ریشه استعفا را بیش از آنکه در فشارهای ناشی از بیماری ببینند در فشارهای سیاسی بیرونی تعبیر و تفسیر کردند. تعبیر و تفسیرهایی که در تحلیل چرایی استعفای نجفی از سوی رسانه‌های اصلاح‌طلب و چهره‌های موثر این جریان منتشر شد، نشانه‌های ناگواری از بروز اختلاف میان طیف‌های مختلف اصلاح‌طلبان را به نمایش می‌گذاشت. نشانه‌هایی که شادی رسانه‌های اصولگرا بخصوص رسانه‌های به‌جا مانده از دوره مدیریت قبلی شهرداری تهران را در پی داشت.
رسانه‌های اصولگرا تلاش فراوانی داشتند تا بر حجم شکاف‌های میان دو طیف اصلی اصلاح‌طلب شورای شهر تهران دامن بزنند و متاسفانه برخی اظهارنظرها در میان اعضای شورای شهر و همینطور برخی چهره‌های حزبی اصلاح‌طلب زمینه مناسبی برای استنادات این رسانه‌ها فراهم می‌ساخت تا آنجا که فراتر از اختلاف‌افکنی میان اصلاح‌طلبان، رسانه‌های اصولگرا در تلاش بودند تا ماجرای استعفای شهردار تهران را به استناد برخی اظهارنظرهای هیجانی وسیله‌ای برای تقابل نمایی اصلاح‌طلبان با نهادهای قانونی و نظام نشان دهند.
با این حال چهره‌های متنفذ جریان اصلاحات عموما نسبت به این دست برداشت‌ها و تحلیل‌ها و تقابل‌نمایی‌ها در میان جریان اصلاحات بر سر استعفای دکتر نجفی هشدار دادند و با تاکید بر غیر سیاسی بودن استعفا و تصریح بر جدیت بیماری تازه عارض شده بر شهردار سابق تهران به عنوان علت العلل استعفای او، بر لزوم رعایت انسجام درونی جریان اصلاحات و حفظ امید مردم با پرهیز از تنش آلود کردن فضای مدیریت شهری، تصریح کردند. تصریحاتی که به نظر می‌رسد دوباره توانسته است طیف‌های درونی شورای شهر تهران در مسیر اجماع و حفظ انسجام قرار دهد.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *