«رییس» در حلقه «جمهور»

17-5-9-20456IMG_9260

مهم‌ترین رویداد سیاسی سال ۹۶ بی‌هیچ تردیدی انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم بود؛ رویدادی که اردیبهشت ۹۶ را خردادی کرد و رنگ انتخابات را به عاشقانه ترین ماه سال بخشید.
حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر حسن روحانی درحالی پا به عرصه رقابت‌های ۹۶ گذاشت که رقبای سیاسی او و نامزدهای اصولگرا از هر زمان دیگری امیدوارتر نشان می‌دادند. قالیباف به قوت عملکرد اجرایی‌اش و رییسی به پشتوانه اتوریته‌ای که رسانه‌های اصولگرا برای او خلق کرده بودند، راه عبور از شیخ دیپلماتی را که ردای ریاست دولت پوشیده بود هموارتر از هر زمان دیگری می‌دیدند.
انتخابات ۹۶ نخستین انتخاباتی بود که بدون حضور آیت‌الله‌هاشمی رفسنجانی و تاثیر مواضع او بر هدایت حامیان تحول و اصلاحات برگزار می‌شد، اما فقدان حضور او باعث نشد تا رییس در حلقه جمهور قرار نگیرد و از میدان رقابتی که سخت تنگ می‌نمود، پیروزمندانه خارج نشود.
نظرسنجی‌ها و فضای عمومی جامعه تا پیش از شروع مناظره‌‌های تلویزیونی رخوت‌آمیز نشان می‌داد اما این مناظره‌ها بودند که شوق انتخابات و بسیج حضور طبقه متوسط در پای صندوق‌ها را رقم زد. روحانی در سخنرانی‌ها و همین‌طور در مناظر‌ه‌های تلویزیونی خوش درخشید. مسلط ظاهر شد و توانست رقبایی را که با سفتی و سرسختی خاصی پا به عرصه رقابت گذاشته بودند به انفعال وادارد.
حال و هوای رییس‌جمهور بعد از پایان انتخابات اما حال و هوایی دیگر شد. تغییر در چینش کابینه و معرفی آن براساس شعارها و وعده‌های دکتر روحانی، شاید به ظن هواداران دولت به‌خصوص بدنه حامیان اصلاح‌طلب آن، درست آن چیزی نبود که انتظار داشتند. حضور وزیر زن و معرفی چهره‌های جدید و جوان، آن‌چنان‌که انتظار می‌رفت، پیش نرفت و به‌خصوص در حوزه‌هایی چون وزارت علوم و وزارت نیرو معرفی وزیر و گزینه جدید صعب‌تر از دوره یازدهم ریاست جمهوری انجام شد.
در شش ماهی که از استقرار دولت جدید دکتر روحانی گذشته او مقطعی را به سکوت در قبال مخالفان دولت گذراند و در مصاحبه‌ها و موضع‌گیری‌ بر این نکته تاکید کرد که ثبات و آرامش فعلی بعد از انتخابات باید حفظ شود، اما سکوت منتقدان ناشی از رضایت نبود و همچون انتخابات یازدهم، خیلی زود دوباره با تیغ تند و تیز مخالفت به میدان سیاست بازگشتند. شاید عدم تحقق انتظار رییس‌جمهور برای حفظ ثبات و آرامش و کاهش انتقادها برای پیشبرد برنامه‌های دولت بود که او را واداشت تا در تریبون‌های رسمی موضع‌گیری‌هایی انجام دهد که دوباره پیوند میان او و بدنه سیاسی حامی دولت را به تحریک وادارد. طرح موضوع رفراندوم از جمله همین موضع‌گیری‌ها بود که در سخنرانی ۲۲ بهمن دکتر روحانی عنوان شد.
سه سال پیش رو برای رییس‌جمهور روحانی، سال‌های مهمی است؛ سال‌هایی که علاوه بر تمرکز بر حل مشکلات اقتصادی و تنظیم روابط بین‌المللی و رساندن این دو حوزه مهم از مسوولیت‌های دولت به وضعیتی تثبیت شده و قابل دفاع، باید خود را برای روزهای پیش از ریاست جمهوری نیز آماده کند. روحانی در ۴۰ سال گذشته مسوولیت‌های حساس و مهمی را برعهده داشته که ریاست جمهوری نباید آخرین جایگاه و مسوولیت او باشد. در فقدان حضور آیت‌الله‌هاشمی رفسنجانی، شاید روحانی بتواند سایه‌ای از او در نظام باشد. حضور او در مجلس خبرگان و حفظ تاثیرگذاری بر مجمع تشخیص مصلحت نظام و در حاکمیت ماندن که دست‌کم برای دو رییس‌جمهور پیش از او، محقق نشده، انتظاری است که بدنه حامیان تحول‌خواهی و اصلاح امور از هفتمین رییس‌جمهور جمهوری اسلامی انتظار دارند.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *