وقتی از بودجه فرهنگی حرف می‏زنیم، از چه حرف می‏زنیم؟

300

لایحه بودجه سال ۹۷ از سوی دولت تدبیر و امید تقدیم مجلس شد، درحالی‏که اشتغال و مشخصا ایجاد ۸۰۰ هزار شغل هدف اصلی بودجه اعلام شد. طبق معمول بودجه بخش فرهنگ و هنر و اینکه میزان قابل توجه بودجه‏ای که قرار است به نهادهای فرهنگی، غیر از وزارت ارشاد تعلق بگیرد چطور خرج می‌شود و این نهادها قرار است به چه ارگان یا ارگان‏هایی پاسخگو باشند، بحث‏برانگیزترین قسمت لایحه بودجه در میان افکار عمومی است. با این همه دغدغه اصلی این پرونده موضوع بودجه‏هایی که به بخش‏های مذهبی تعلق می‏گیرد نیست، بلکه پرسش ما درک و انتظاری است که دولت و قانونگذاران از بودجه‏ریزی در بخش فرهنگ دارند. آیا قوه مجریه و قوه مقننه در حوزه فرهنگ و هنر ظرفیتی برای دستیابی به اهداف اصلی دولت در بودجه‌ریزی می‏بینند و یا همچنان فرهنگ را یک کالای صرفا‌ «ارزشی و غیراقتصادی می‏بینند که قرار است تا ابد دستش جلوی دولت دراز باشد؟ پرسش بعدی این است که وزارت فرهنگ و ارشاد قرار است چطور بودجه را در کمک به بخش‏های مختلف فرهنگ به کار ببرد و آیا فرهنگ و هنر در کشور ما می‌تواند به اشتغال‌زایی کمک کند؟ برای پاسخ به این پرسش‏ها مهم است در نظر داشته باشیم که صنایع فرهنگی در جهان امروز بازیگران اصلی عرصه اقتصادی هستند. درآمد جهانی این بخش ۲۲۵۰میلیارد دلار است که سه درصد تولید ناخالص داخلی جهانی را شامل می‌شود و مولد ۲۹.۵میلیون شغل‌‌اند و از این منظر از صنایعی همچون خودروسازی در اروپا، ژاپن و ایالات متحده‌ آمریکا با سهم ۲۵میلیونی در اشتغال‌زایی، پیشی گرفته‌اند.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *