فراق یکساله امیر بی‌گزند

alalam_636195833984976044_25f_4x3

۱۹ دی ماه امسال که برسد، یکسال از درگذشت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی گذشته است. برای مردی که هر موضع و کلام و حرکت سیاسی‌اش معنا‌ساز و جریان‌ساز بود، حتی تاریخ درگذشت‌اش نیز معناساز جلوه کرد. او در ۱۹ دی ماهی درگذشت که قیام مردم قم در سال ۵۶ و در آستانه انقلاب را تداعی می‌کرد و در شب ۲۰ دی ماهی درگذشت که تقویم، سالگرد شهادت امیرکبیر، شخصیت محبوب تاریخی‌اش را نشان می‌داد.
تشییع باشکوه آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از سوی مردم و دلنگرانی‌هایی که در شعارهای مردم بازتاب داشت همه و همه نشانه‌ای بود از تکیه‌گاه بودن او برای صداهایی که شاید برخی نمی‌خواستند بشنوند یا شنیده شوند. اما او همه آنها را شنیده بود و بازگو می‌کرد تا هرچه باید بشود در درون خانه و خانواده انقلاب اسلامی صورت گیرد و امید از خانه و کاشانه ایران اسلامی خارج نشود.
هاشمی رفسنجانی دغدغه‌مند از آینده ایران و جمهوری اسلامی رحل سفر آخرت بست ولی میراثی گرانبها از منش سیاسی و مدیرانی کارکشته و دلسوز برجا گذاشت. او که از میانه دهه ۸۰ در معرض نقدهای تند و حرمت‌شکنانه گروه‌های مختلف سیاسی بود با عمل و تحرک سیاسی خود به همه آموخت که راه و مسیر توسعه و پیشرفت کشور نه در قهر و جدال که در همکاری و همراهی و تکیه بر مردم است. مردمی که در مقطعی کوتاه او را مسبب بسیاری از مشکلات و موانع و عمل نشدن به وعده‌های سیاسی انقلاب اسلامی می‌دیدند اما به‌واسطه همین باوری که او به مردم و قدرت آگاهی آنها در عرصه سیاست داشت، ققنوس‌وار از خاکستر سیاست بال و پری دوباره کشید و بر قله موفقیت و اقبال مردم ایستاد.
حال مردمی که سال گذشته پیکر او را تا آرامگاه ابدی‌اش بدرقه کردند، آگاه‌تر از آنند که بذر امید و هویت خود را در معرض گزند یأس‌ها و ناامیدی‌ها
قرار دهند.
هاشمی برای مردم میراث گرانبهایی چون اعتدال در روش و ناامید نشدن از ناملایمات را برجا گذاشت و به میراث‌داران سیاسی خود آموخت که با تکیه بر مردم می‌توانند عرصه سیاست‌ورزی را همواره تحت‌تاثیر تصمیمات خود قرار دهند و به‌رغم هجمه‌ها و روش‌هایی که انزوای آنها را می‌طلبند، همیشه در بطن تحولات حضور داشته باشند.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *