آلودگی از شهر می‌رود؟

12

سال‌های نه‌چندان دور از اواخر پاییز تا اواخر اسفند ماه دانش‌آموزان گوش به رسانه‌های جمعی داشتند تا به دلیل ریزش برف سنگین در شهرها به‌خصوص پایتخت، مدرسه و مقاطع مختلف تحصیلی تعطیل شوند و کوچه و خیابان‌ها شاهد برف بازی نوجوانان باشد.
حالا اما سال‌های معدود اخیر، شهر‌های مرکزی ایران دیگر کمتر از همیشه رنگ برف را می‌بینند و کوچه‌ها کمتر رخت سفید بر تن می‌کنند اما مدارس رنگ تعطیلی می‌بینند آن هم به دلیل آلودگی هوا.
آلودگی هوا دیگر به مشکلی همه‌گیر و همه‌جایی در کشور تبدیل شده اما در شهرهای بزرگ به‌خصوص تهران هم از نظر حجم و هم از نظر درگیر ساختن تعداد بیشتری از مردم، ابعادی خطرناک‌تر از هرجای دیگری از ایران پیدا کرده است.
پاییز امسال هم از نزولات آسمانی چندان خبری نبود و هوای پایتخت جز چند روزی که به مدد وزش باد، آسمانی صاف را تجربه کرد، هر روز بیشتر روزهای قبل به مرزهای خطرناک آلودگی نزدیک شد تا سرانجام مثل همیشه تصمیم به اعمال مقررات‌ محدود‌کننده رفت‌و‌آمد در شهر و همین‌طور تعطیل کردن مدارس، راه علاج موقتی معضل تشخیص داده شد. آلودگی هوا در عموم شهر‌های بزرگ دنیا تجربه شده و در شهرهایی مثل لندن به حل معضل نیز منجر شده است. در کشورما و در سال‌های پایانی دولت دهم، آلودگی هوا به معضلی مهارناشدنی تبدیل شد و از آنچه رسانه‌ها و کارشناسان در همان مقطع مورد اشاره قرار دادند، این کیفیت وخیم سوخت در پایتخت بود که به‌عنوان یکی از دلایل عجیب و غریب شدن آلودگی هوای تهران تشخیص داده و معرفی شد.
از زمان دولت یازدهم، تولید و توزیع بنزین یورو ۴ در تهران در دستور کار قرار گرفت و این امر تا حدود بسیاری از حد و اندازه‌های وخیم آلودگی هوا کاست اما هم مسوولان شهری و هم مسوولان دولتی اتفاق‌نظر دارند که این همه کاری نیست که باید برای رفع آلودگی تهران و بهبود شاخص‌های کیفیت هوا انجام شود.
توسعه حمل‌و‌نقل عمومی، اصلاح فرهنگ استفاده از خودروی شخصی، اصلاح قیمت سوخت و واقعی کردن آن، نوسازی ناوگان اتوبوسرانی، مینی‌بوسرانی و تاکسی‌ها، واردات خودروهای هیربدی و افزایش عوارض برای خودروهای شخصی با شمار تردد بالا در سطح شهر، ازجمله راهکارهایی است که همه می‌دانند باید به فوریت در دستور کار مسوولان قرار گیرد.
با این همه هنوز مهم‌ترین راهکار توسعه حمل‌و‌نقل عمومی و به‌خصوص مترو است که باید هم از سوی مسوولان شهری و هم از سوی مسوولان دولتی مورد توجه خاص قرار گیرد. اگرچه گمان می‌رفت با حضور شهردار جدید پایتخت، راه وصول مطالبات شهرداری تهران از دولت تا اندازه‌ای هموار شود اما به دلیل کمبود منابع شدید در دولت، هنوز امیدها به وصول این مطالبات که می‌تواند تحولی در توسعه ناوگان حمل‌و‌نقل عمومی ایجاد کند، رنگ تحقق نیافته است.
هرچند برخی رسانه‌های اصولگرا تلاش می‌کنند که موضوع عدم وصول مطالبات شهرداری تهران را باری سیاسی ببخشند و شهرداری را به کم‌کاری و دولت را به عدم‌همکاری متهم کنند اما واقعیت آن است که عمده مطالبات شهرداری تهران که مربوط به سال‌های وفور درآمدهای نفتی است، باوجود در دسترس بودن این منابع به دلیل اختلافات شهردار وقت و رییس‌جمهور وقت، تحقق نیافت و حتی یکی از محورهای سوال از محمود احمدی‌نژاد در مجلس نهم، همین عدم اختصاص بودجه حمل‌و‌نقل عمومی تهران و متروی تهران بود. حتی شهردار سابق تهران هم به این نکته تاکید کرده بود که دولت نهم و دهم، پول داشت و نداد و دولت یازدهم باوجود اینکه تمایل به پرداخت بدهی خود داشت اما منابعی برای آن نداشت.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *