ایجاد ۱۵ فرصت شغلی به ازای هر مگاوات نیروگاه تجدیدپذیر

%d8%a2%d8%b1%d9%85%d9%88%d8%af%d9%84%db%8c

توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر علاوه بر کاهش گازهای گلخانه‌ای و جلوگیری از گرمایش زمین، منافع سرشار اقتصادی و اجتماعی نیز به دنبال دارد که از آن جمله می‌توان به اشتغالزایی و حمایت از تولیدات داخلی اشاره کرد. با وجود ظرفیت‌های فراوان کشور برای بهره‌برداری از این انرژی‌ها، ورود بخش خصوصی به این عرصه می‌تواند زمینه‌ساز تحولات بزرگ اقتصادی و زیست‌محیطی باشد، مشروط بر اینکه با رفع موانع موجود، انگیزه‌های لازم برای ورود فعالان این بخش فراهم گردد. برای بررسی مزیت‌های اقتصادی توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در کشور و نیز چالش‌های پیش روی فعالان بخش خصوصی، با مهندس یوسف آرمودلی، مدیرعامل سابق سازمان انرژی‌های نوی ایران و مدیرعامل فعلی شرکت گهر انرژی به گفت‌وگو پرداختیم که متن آن در ادامه می‌آید.

توسعه استفاده از انرژی‌های نو در کشور تا چه حد می‌تواند به تحقق اقتصاد مقاومتی کمک کند؟
برای توسعه انرژی‌های نو در کشور، برنامه بسیار خوبی تدوین شده است. به همین دلیل من افق روشنی را برای استفاده از این انرژی‌ها می‌بینم چراکه ظرفیت بسیار خوبی برای این کار در کشور ما فراهم است و نیز از یک مجموعه بسیار توانای مهندسی برخورداریم که می‌توانند کار طراحی و مشاوره را انجام دهند. علاوه بر این، بخش صنعت هم قادر است پشتیبانی لازم را برای ساخت قطعات مبدل‌های انرژی‌های تجدیدپذیر مثل توربین‌های بادی و پنل‌های خورشیدی انجام دهد، بنابراین ظرفیت‌ها هم از نظر نیروی انسانی و هم توان فنی و علمی در کشور وجود دارد. اینها نشان می‌دهد که ما می‌توانیم جمعیت بزرگی را برای استفاده از یک منبع بزرگ انرژی که علاوه بر حفظ محیط‌زیست، به اقتصاد کشور کمک می‌کند، به کار بگیریم. بنابراین انرژی‌های تجدیدپذیر چون به‌صورت محلی برق تولید می‌کند و به‌صورت محلی از این برق استفاده می‌شود و به امکانات محلی برای نگهداری نیاز دارد، می‌تواند بسیار اشتغالزا باشد. ما در اقتصاد مقاومتی مقولاتی چون حمایت از ساخت داخل، اشتغالزایی، حفظ محیط‌زیست، ارتقای توان تولید داخلی و فراهم کردن زمینه صادرات این تولیدات را دنبال می‌کنیم که همه این اتفاقات در بحث توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر رخ می‌دهد. برآوردها حکایت از آن دارد که به ازای هر مگاوات نیروگاه تجدیدپذیر، ۱۵ فرصت شغلی در کشور ایجاد می‌شود که از نظر اقتصادی، اجتماعی و سیاسی حائز اهمیت است. مساله دیگر، جایگاه کشور ما در بحث تولید انرژی در سطح بین‌الملل است. با توجه به محدودیت‌هایی که در دنیا برای تولید CO2 قائل می‌شوند و متاسفانه کشور ما در این زمینه به‌شدت مشکل دارد، با توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر به موقعیت بسیار خوبی در دنیا دست پیدا خواهیم کرد و در عرصه دیپلماسی انرژی هم حرفی برای گفتن خواهیم داشت. بنابراین باید این انرژی‌ها را مدیریت کرد و دولت هم باید به بخش خصوصی برای سرمایه‌گذاری و بخش فنی برای طراحی تجهیزات لازم کمک کند. چون پایه این کار به تازگی گذاشته شده، بنابراین حمایت و پشتیبانی دولت حداقل برای ۱۰ الی ۱۵ سال ضروری است تا این صنعت در کشور ما شکل بگیرد. بعد از اینکه شکل گرفت، روی پای خود می‌ایستد و دیگر مشکلی نخواهد داشت.
با توجه به شکل فناورانه توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر، در حال حاضر توان فناورانه شرکت‌های دانش‌بنیان و نیز شرکت‌هایی را که در زمینه اجرای تاسیسات نیروگاهی فعال هستند، چطور ارزیابی می‌کنید؟
کشور ما در سال گذشته از نظر تعداد مقالات ISI که در زمینه محیط‌زیست و انرژی‌های تجدیدپذیر در دنیا منتشر کرده است، به رتبه ۱۴ جهان دست یافت که موقعیت بسیار خوبی است و ما از بسیاری کشورهای منطقه و حتی کشورهای بزرگ جهان جلوتر هستیم. بنابراین توان علمی لازم در دانشگاه‌های کشور وجود دارد. در بخش مشاوره و طراحی و صنعت هم ظرفیت‌های بسیاری در کشور داریم، یعنی می‌توانیم توربین باد را در داخل کشور طراحی و قطعات آن را تولید کنیم. در زمینه سیستم‌های فتوولتاییک و پیل سوختی هم به موفقیت‌های بزرگی دست پیدا کرده‌ایم. اگر اینها تجمیع شوند و حمایت جدی و اساسی از آنها به عمل آید، ضمن اینکه ریسک کار هم از سوی دولت پذیرفته شود، در این عرصه بسیار موفق عمل خواهیم کرد.
از آنجاکه شما سابقه حضور در دولت را داشته‌اید و هم‌اکنون در بخش خصوصی فعال هستید، مهم‌ترین چالش‌های شرکت‌های خصوصی درگیر در بحث انرژی‌های تجدیدپذیر را چه می‌دانید؟
من فکر می‌کنم چالش عمده آن است که بخش خصوصی برای ورود به این عرصه بایستی به این اطمینان دست پیدا کند که دولت سر وقت، پول برق تولیدی را می‌پردازد. چالش دیگر استفاده از وام است. بالاخره بخش خصوصی همه سرمایه مورد نیاز را با خود نمی‌آورد. بخشی از سرمایه را خود شرکت‌ها تامین می‌کنند و بخش دیگر هم در قالب وام و دیگر تسهیلات از سوی دولت در اختیار آنها گذاشته می‌شود. این روال در همه جای دنیا مرسوم است. متاسفانه این قابلیت در کشور ما وجود ندارد و بانک‌ها قادر نیستند با سودی که می‌گیرند، از این سرمایه‌گذاری‌ها حمایت کنند. صندوق ذخیره ارزی هم تا به حال در زمینه انرژی‌های تجدیدپذیر موفق نبوده و استفاده از فاینانس خارجی به دلیل تحریم و مشکلات بین بانکی آنطور که باید و شاید انجام نشده است. الان وزارت نیرو حتی در بخش انرژی فسیلی هم قادر نیست هزینه برق تولیدی توسط سرمایه‌گذاران را بپردازد و صنعت برق از این بابت ضربه شدیدی خورده است.
کشورهای توسعه‌یافته جهان چنددرصد از برق خود را از منابع تجدیدپذیر تامین می‌کنند؟
تا آنجاکه من اطلاع دارم کشوری مثل آلمان در روزهای عادی ۲۵ تا ۳۰ درصد انرژی تولیدی خود را از انرژی‌های تجدیدپذیر تامین می‌کند و در روزهای تعطیل، تمام انرژی مصرفی از این منابع فراهم می‌شود. در این کشور بیش از ۳۵هزار مگاوات نیروگاه بادی نصب شده و در همین حدود هم نیروگاه خورشیدی، آن هم در شرایطی که این کشور مثل ما آفتاب ندارد. همین سیاست در کشورهایی چون چین و هند و آمریکا پی گرفته می‌شود. کشورهای پیشرفته اروپایی و آسیایی در این عرصه سرمایه‌گذاری زیادی انجام داده‌اند که دو دلیل دارد؛ یکی امکان اشتغالزایی بالا و دیگری کاهش میزان تولید CO2 با توجه به محدودیت‌های وضع شده در دنیا. ما هم باید در این زمینه هوشیار باشیم چراکه ادامه وضعیت موجود در آینده برای‌مان چالش‌آفرین است.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *